Głosy Cecilii i Denisa

Są takie chwile, niepowtarzalne spotkania miejsca i czasu, kiedy życie stawia pytanie, a odpowiedź może na zawsze zmienić jego bieg. Dla nas taka chwila nadeszła, gdy skończyliśmy czterdzieści lat. Mieliśmy wybór: dalej podążać swoją życiową ścieżką — znaną drogą, którą nauczyliśmy się nazywać własną — albo zejść z utartego szlaku, na nowo rozbudzić pasję i być może wyobrazić sobie inną przyszłość.

Nasze bezpieczne przystanie znajdowały się daleko od pól, ale postanowiliśmy porzucić to poczucie bezpieczeństwa i ruszyć drogą, którą do tej pory poznawaliśmy tylko podczas weekendowych wypraw motocyklowych po Włoszech. Właśnie podczas jednego z takich weekendów niespodziewanie spotkaliśmy przyjaciela i zrozumieliśmy, że już nigdy się z nim nie rozstaniemy. Niektórzy nazywają go „czerwonym złotem” i zgodnie z tym określeniem jest on rzeczywiście najcenniejszą przyprawą. Jego wartość wynika z tego, że uprawa i zbiory muszą odbywać się wyłącznie ręcznie, wymagając troski i uwagi podobnej do tej, jaką otaczamy ukochane osoby.

Zaczęliśmy więc znów się uczyć, bo wiedzy nigdy za wiele, i przekształciliśmy działkę, na której niegdyś rosły winorośle, w dom dla niego, tuż obok naszego, u podnóża wzgórz Reggio. Niektórzy krewni patrzyli na nas szeroko otwartymi ze zdumienia oczami i pewnie myśleli, że ulegliśmy chwilowemu kaprysowi — bo z jakiego innego powodu ktoś miałby rezygnować z wakacji i weekendów dla przyprawy zwanej szafranem.

Czasami jednak, stając przed wyzwaniem, warto posłuchać tej odrobiny szaleństwa. Dziś żyjemy dla szafranu — to on wyznacza rytm naszych dni. To dla szafranu podczas długich dni zbiorów budzik dzwoni o czwartej rano, a my w roboczych kombinezonach, z latarkami w rękach, schodzimy na pola, zarówno w chłodzie, jak i w deszczu. Wracamy do domu ubłoceni, pełni przyjemnego zmęczenia, które ma w sobie cały smak zwycięstwa.

Niełatwo wyrwać się z własnych przyzwyczajeń i wrócić myślami do dawnego życia: pełnego pośpiechu, bez sekundy na zatrzymanie się, przyjrzenie się czemuś czy złapanie oddechu. Na tym właśnie polega nasz projekt: na „przemyśleniu wszystkiego na nowo”, przeprojektowaniu teraźniejszości tak, by móc żyć w zgodzie z naturą, cieszyć się tym, co daje naszym zmysłom, i szanować rytmy, które składają się na każdą chwilę.

Zdarza nam się dostrzec zdumienie w spojrzeniach wielu spotykanych ludzi. Czasem zaskakuje ich, jak wiele nas samych, naszej historii i naszej rodziny przenika do codziennej pracy. Gdybyśmy jednak mogli wybrać, jak ją określić, prawdopodobnie nie nazwalibyśmy jej „pracą”. Przypomina raczej wspaniałą przygodę, klucz otwierający drzwi do szczęścia, które jeszcze kilka lat temu wydawało się nieosiągalne. 

Być może to prawda, z pewnością wybraliśmy drogę pod górę, być może nie była tak jasna jak wszystkie inne, być może trudniej było nią podążać, ale nie miało to dla nas znaczenia, ponieważ była to nasza droga.

Autorzy:
Tekst: Carlotta Fiore
Zdjęcie: Diego Rosselli